Los blancos estais locos. Luis Melgar
Od sierpnia 2013 do lipca 2016, czyli trzy pełne lata, pan Luis Melgar pracował w Ambasadzie Hiszpanii w Malabo w Gwinei Równikowej. Opisał swój czas spędzony w tym dość mało znanym kraju w stylu pamiętnika. Może nie dzień po dniu, ale raczej przygoda po przygodzie, ukazując realia życia w Gwinei. Nie do końca są to realia życia zwykłego turysty czy Gwinejczyka, gdyż pan Melgar, jakby nie patrzeć, był dyplomatą żyjącym na trochę innej stopie niż inni i chcąc nie chcąc był otoczony raczej przez luksus. Mimot to uważa, że to ciekawa książka, z której można wyczytać wiele ciekawostek i samych Gwinejczykach z którym miał przecież na co dzień do czynienia, a także o prezydencie i jego małym kraju zamieszkanym przez dominujące plemię Fangów i nieco przytłoczone przez nich plemię Bubi. Książka jest napisana przez Hiszpana w języku hiszpańskim i ma przez to nieco inne (niż nasze) spojrzenie na gwinejską rzeczywistość (może przez przesłość kolonialną). Jeżeli ktoś wybiera się do Gwinei Równikowej (i zna przy okazji hiszpański) to warto zdobyć tą książkę. Cytaty:
“A los guineanos nunca les gusto recolectar el cacao. En la epoca de la colonia, ese trabajo lo hacian los braceros nigerianos, pero Macias los expulso a todos despues de la independencia, por lo que durante anos las fincas de cacao estuvieron virtualmente abandonadas”.
“-¿A ti te gusta el arroz? ¿Si? Pero ¿podrias tomar arroz todos los dias de tu vida, para comer y para cenar? No ¿verdad? Pues por eso un hombre africano necesita muchas mujeres, porque no puede comer lo mismo todos los dias”.
“-Eso son los fang; los homres fang son los duenos de los ninos, pero los ninos bubis son de sus madres”.
